Hoe onderzoekers van Revalidatiecentrum Roessingh werken aan revalidatiezorg die beter aansluit op het dagelijks leven na een beroerte
Een patiënt loopt ontspannen door de gang van het revalidatiecentrum. Onderweg naar de koffieautomaat, naar therapie of naar de eetzaal. Niemand kijkt mee en niemand beoordeelt elke stap.
Even later staat diezelfde patiënt in een gespecialiseerd bewegingslab. Omringd door camera’s, sensoren en onderzoekers wordt opnieuw gekeken naar het looppatroon.
Maar is dat hetzelfde lopen?
Bekijk het onderzoekHoe loopt iemand eigenlijk echt?
Na een beroerte is lopen vaak één van de belangrijkste onderdelen van het revalidatietraject. Om het herstel goed te volgen, maken zorgprofessionals regelmatig gebruik van uitgebreide loopanalyses in gespecialiseerde bewegingslaboratoria.
“Daar kunnen we heel nauwkeurig meten hoe iemand loopt,” vertelt Erik Prinsen, hoofd Onderzoek & Innovatie bij Roessingh.”
Maar tegelijkertijd weten we ook dat zo’n laboratorium een kunstmatige omgeving is. Mensen weten dat ze worden geobserveerd en gaan vaak net iets anders lopen dan thuis.”
En wat voor invloed heeft dit op het herstel van de patiënt? Als iemand zich in het dagelijks leven anders beweegt dan tijdens een meting in het lab, baseer je behandelkeuzes dan wel op het volledige verhaal?
Vanuit de kliniek ontstond daarmee een duidelijke behoefte: meer inzicht krijgen in hoe mensen daadwerkelijk bewegen tijdens therapie, op de afdeling en uiteindelijk ook thuis.
Kleine sensoren, grote mogelijkheden
Binnen het project onderzoeken de onderzoekers of draagbare sensoren een betrouwbaar alternatief kunnen zijn voor de traditionele meetmethoden in het looplab.
De sensoren zijn klein, eenvoudig te gebruiken en kunnen worden ingezet tijdens therapiesessies, op de revalidatieafdeling en uiteindelijk mogelijk zelfs thuis.
Het onderzoeksteam van Roessingh wil ontdekken of deze draagbare sensoren betrouwbaar genoeg zijn om het looppatroon van mensen na een beroerte te meten buiten het laboratorium. Het doel is om beter inzicht te krijgen in hoe mensen zich daadwerkelijk bewegen in hun dagelijkse omgeving.
“Als iemand in de praktijk anders loopt dan tijdens een meting in het lab, dan is juist die informatie belangrijk voor een goede behandeling,” aldus Prinsen.
Het onderzoek richt zich daarom niet alleen op de techniek, maar vooral op de vraag welke informatie zorgprofessionals nodig hebben om betere beslissingen te kunnen nemen.
Meer informatie voor betere behandelkeuzes
De impact van goede loopanalyses is groot. Op basis van deze informatie worden behandelbeslissingen genomen, zoals operaties of andere ingrijpende interventies. Daarom onderzoeken de onderzoekers zorgvuldig hoe betrouwbaar de nieuwe technologie is ten opzichte van de huidige standaard metingen.
Corien Nikamp, bewegingswetenschapper en programmamanager bij Roessingh, licht toe:
“Therapeuten beschikken nu vaak over relatief beperkte meetinformatie, bijvoorbeeld een loopsnelheid of een tijdmeting. Met sensoren kunnen we mogelijk veel meer inzicht geven in het looppatroon zelf. Denk aan staplengte, bewegingshoeken en veranderingen gedurende het herstelproces.”
Samen ontwikkelen met patiënten en zorgprofessionals
Naast technische metingen worden daarom ook focusgroepen georganiseerd met patiënten en zorgprofessionals.
De onderzoekers vragen patiënten welke informatie zij zelf belangrijk vinden om inzicht te krijgen in hun herstel. Tegelijkertijd worden therapeuten uitgedaagd om na te denken over de mogelijkheden.
Welke informatie missen zij nu? Welke inzichten zouden hen helpen om behandelingen beter af te stemmen? En wat zouden zij willen weten als technologie straks veel meer mogelijk maakt?
“Technisch kan er straks van alles,” vertelt Corien Nikamp, “Maar uiteindelijk moet de informatie ook echt waarde toevoegen voor patiënten en zorgprofessionals.”
Door die praktijkvragen centraal te stellen, ontstaat een onderzoek dat niet alleen wetenschappelijk interessant is, maar ook direct aansluit op de dagelijkse zorgpraktijk.
Eerste metingen na de zomer
Het project bevindt zich momenteel nog in een belangrijke onderzoeksfase. Toch zijn er nu al waardevolle inzichten ontstaan.
Zo wordt duidelijk hoeveel informatie momenteel nog verborgen blijft tussen de momenten waarop patiënten worden gemeten.
In het laboratorium wordt bijvoorbeeld vooral gekeken naar rechtuitlopen over een korte afstand op een vlakke ondergrond. Terwijl het dagelijks leven bestaat uit draaien, stoppen, versnellen, verschillende ondergronden en onverwachte situaties.
Juist daar kunnen beperkingen zichtbaar worden die tijdens een standaardmeting minder goed naar voren komen.
Daarnaast onderzoeken de onderzoekers hoe de nieuwe sensoren zich verhouden tot de bestaande meetmethoden. Kunnen zij dezelfde kwaliteit leveren? Zijn ze betrouwbaar genoeg voor belangrijke behandelbeslissingen? En welke aanvullende inzichten bieden ze?
De antwoorden op die vragen moeten de komende periode verder vorm krijgen.
Onderzoek dichter bij de praktijk
Als de technologie doet wat de onderzoekers hopen, kan dit grote voordelen opleveren voor zowel patiënten als zorgprofessionals.
Voor patiënten betekent het dat hun behandeling mogelijk beter aansluit op hun werkelijke situatie. Niet gebaseerd op één meetmoment, maar op hoe zij zich daadwerkelijk bewegen gedurende de dag.
Voor zorgprofessionals ontstaat de mogelijkheid om veel meer informatie te verzamelen zonder dat daarvoor altijd een bezoek aan een gespecialiseerd laboratorium nodig is.
Dat kan helpen om herstel beter te volgen, therapieën gerichter in te zetten en veranderingen sneller te signaleren.
Bovendien kunnen metingen eenvoudiger worden uitgevoerd. Waar een uitgebreide loopanalyse nu veel tijd kost voor zowel patiënt als professional, kunnen draagbare sensoren het proces toegankelijker maken.
Uiteindelijk draait het niet om meer data, maar om betere zorg.
Bekijk het onderzoek